De hier beschreven reakties zijn maar een heel klein voorbeeld van de verschillende symptomen.

Ze geven volstrekt geen beeld van weer van de normale dagelijkse belasting en/of de "normale" pijn en klachten.

Ze maken alleen maar het verband tussen chemische belasting en reakties weer, duidelijk met een paar alledaagse voorbeelden.

A) Reakties in het dagelijkse leven:

1)op een dag, vroeg in de morgen word ik wakker, omdat mijn hele lichaam en in het bijzonder mijn gezicht en de hals jeukt. Ik kijk in de spiegel en herken mij zelf nauwelijks, zo veranderd ziet mijn gezicht eruit.Ik heb een opgeblazen, donker, roodbruine leerachtige huid in het gezicht en in de hals mijn arts schrijft een cortison-houdende zalf voor, die echter niet helpt. Ik was mijn lichaam drie dagen met mineraalwater ( zonder koolzuur) en de "uitslag" verdwijnt binnen een paar dagen.

Drie dagen na het voorval, valt een schrijven van de gemeente in de bus, waarin wordt medegedeeld, dat er coli-bacteriën in het drinkwater gevonden zijn en er een hogere dosis chloor aan het water is toegevoegd.

2) Een kollega komt vaker op bezoek. Hij neemt altijd de moeite, geen chemicaliën op zijn lichaam of kleding te hebben.Normaal heb ik geen bezondere reakties, als hij op bezoek komt. Echter op een dag krijg ik meteen een hoestbui, tranende ogen en hoofdpijn. De oplossing van het raadsel was: Hij had een leren vest onder zijn kolbert aan (dit kon ik echter niet zien). Nadat hij het vest buiten had gehangen ging het duidelijk beter met mij.

3) Een andere collega bezoekt mij. Ook hij is erop bedacht, mij niet verder te belasten Echter op een keer begon ik meteen zeer heftig te hoesten en te niesten Nadat wij zijn wollen vest verwijderd hadden, ging het een stuk beter met mij.

4) Normaal heb ik tijdens een gesprek met mijn buurvrouw, mevrouw B., geen reaktie. Echter op een dag begon ik –zelfs in de buitenlucht- meteen hevig te hoesten, werd ik duizelig en kreeg ik hoofdpijn. Zij ging naar huis, trok haar jekker uit en kwam terug. Dan bekende zij mij, dat ze de jekker geimpregneerd had.

5) In mijn Bioland-winkel heb ik normaal gesproken geen klachten, maar er zijn zeldzame uitzonderingen.

a) Er kwam een vrouw de winkel in. En opeens kon ik niet meer staan, ik ging meteen naar buiten, ik had problemen de bloedsomloop te stabiliseren en hoeste urenlang. Het duurde dagen voordat de meteen opkomende koorts was verdwenen. Een week later hoorde ik, dat deze klant dierenarts is en hierdoor waarschijnlijk een grote hoeveelheid pesticides op zich had.

b) Op een andere dag werd ik plotseling duizelig en misselijk. Er was echter niemand in de winkel- met uitzondering van de verkoopster- Ik rook ook niets. Een week later hoorde ik, dat de winkeldeur geverfd was, met een bio-lak!!!.

6) Tijdens een vakantie aan zee ben ik zo goed als vrij van klachten, maar:

a) Het bezoeken van een markthal veroorzaakte meteen reakties.

b) Bij het eten van etenswaren, die daar gekocht waren ( dus voedingsmiddelen, die niet uit biologische teelt afkomstig waren) kreeg ik steeds weer heftige darmkolieken. Dit probleem heb ik intussen opgelost, doordat ik de voedingsmiddelen, die ik zelf meegenomen heb uit biologische teelt zelf te koken.)

c) Een gekochte, en zoals in frankrijk vaker gebruikelijk is, ansichtkaart veroorzaakte urenlang hoofdpijn.

7) Als er in een huis ( ook een kleine oppervlakte) geverfd wordt, reageer ik voor een deel heftig, ook als ik er niets van weet of ruik. De reakties lijken op die van een zware griep (hoge koorts, koude rillingen, zwaar hoofd, hoofdpijn, hoesten, gezwollen ogen, pijn in verschillende lichaamsdelen,....) Voorbeelden waren er steeds weer in hotels, restaurants, school en conferentieruimtes.

8) Ik kreeg jarenlang voor ieder koorconcert, (dat ik dirigeerde) steeds bij het begin van het gebruikelijke inzingen koorts (tussen 39 en 40 graden, dagenlang) en andere symptomen van een griepinfectie.Jarenlang dacht ik, het komt door de stress, alhoewel ik het dirigeren voor het concert steeds als een leuke en niet als een stress-volle bezigheid hield. Eerst als ik von mijn "overgevoeligheid" voor parfum en geurstoffen ervoer, merkte ik, dat mijn reakties daarmee samenhingen, dat mijn koorzangers van te voren parfum, geuren, deodorant, haarspray, aftershave… gebruikten en ik meer als mijn normale portie meekreeg. Bij mijn laatste concerten vroeg ik de medewerkenden, geen geuren van alllerlei aard te gebruiken. Het resultaat was, dat ik nauwelijks koorts of een andere raktie had.

9) Enkele leerlingen (bij ca. 200 hoogstens een per schooljaar) hebben mij uitgetest, of ik ook echt op geuren van allerlei aard reageerde, of zij wilden vroeger naar huis. Helaas reageerde ik er altijd op. Mij is geen "test" bekend, waarop ik niet , en voor een deel heftig, gereageerd had. De situaties werden soms iets dramatisch. Ik vond het heel onaangenaam, dat mijn leerlingen meekregen, dat ik wankel op de benen stond, naar lucht hapte, niet meer praten kon,…..

Alle leerlingen, die dit meekregen, deden zich echter alle moeite, mij niet onnodig te belasten Ik ben vandaag nog ( na drie jaar afwesigheid op school) mijn toenmalige leerlingen nog dankbaar, dat ze deze kennis, hoe ze mij buiten gevecht konden stellen, maar heel zelden gebruikten en over her algemeen heel voorkomend waren.

10) Ik heb bezoek en eet genietend een beetje van het meegebrachte eten. Binnen een paar seconden wordt een gezicht- en halshelft knalrood, tot ons aller plezier.

11) Ik ben uitgenodigd en eet een koffielepel met quarkgebak. Als donderslag bij heldere hemel word ik moe en krijg koorts.

12) Eeen vriendin komt vaker op bezoek. Gewoonlijk grbruikt zij geen geuren (ook niet in was en poetsmiddelen) OP een dag staat zij voor de deur en begroet mij. Een paar tellen later heb ik rode ogen en de andere normale reakties Zij heeft vergeten, dat zij de avond van te voren sommige lichaamsdelen met bodylotion heeft ingesmeerd. ( wij lachten over mijn "speurneus" en treffen ons de volgende dag "geurvrij".)

13) Boeken, kranten en in het bijzonder tijdschriften veroorzaken steeds weer heftige reakties, vooral bindvliesontstekingen en misselijkheid.Bij het lezen van geprinte stukken op chloor- en zuurvrij papier heb ik nauwelijks problemen. Door deze tijdschriften enz. op het balkon te laten uitluchten op een wasrek, heb ik minder problemen ze te lezen.

De lijst van voorbeelden is eindeloos..

B) Reakties bij of na het bezoek van een arts.

1) Na een reuktest (voor een neusoperatie) in de kliniek A in 1985, kreug ik op de terugweg extreme hoofdpijn zodat ik de rit voor uren moest onderbreken (alhoewel ik nog ca. een kwartier rijden van huis was). Sindsdien heb ik steeds weer bij bepaalde blootstellingen ( vooral parfum) dit soort hoofdpijn.

2) In de praktijk van een oogarts kreeg ik meteen koorts (boven 39graden).

3) In de nieuw ingerichte praktijk van een allergoloog kreeg ik 2 maal ernstige hoestaanvallen en griepachtige symptomen.

4) In een longkliniek voerde men jarenlang provokatietesten uit ( zonder een allergie vast te stellen). Op een keer deed men een nikkel-provokatietest. Bij de aansluitende urenlange observatie kon men geen opvallende symptomen vaststellen. s’Avonds tegen 22 uur kreeg ik zeer heftige darmkrampen. Ondanks mijn telefoontje werd deze reaktie niet in mijn dossier genoteerd. Sindsdien heb ik steeds op dezelfde plaats pijn in de buik. (Ik vermijd vanaf die dag zo goed als het gaat nikkel).

5) Na neuro-otologische onderzoeken had ik maanden lang tinnitus, ook mijn duizeligheid werd erger.

6) Na neurologische onderzoeken had ik maandenlang pijn aan mijn rechter arm.

7) Voor een psychologische test krijg ik akuut problemen met mijn bloedsomloop, als een licht geparfumeerde dame de wachtkamer binnen komt.

8) In maart 1996 word ik in een kliniek ernstig benauwd, migraineachtige hoofdpijn en griepachtige symptomen. Na een week kan ik pas weer een moeizaam lopen.

9) De onderzoeken bij de KNO-arts moet ik afbreken, omdat de duizeligheid en pijn niet meer zijn te verdragen. (en pas na een paar dagen weer verdwijnen.).

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik heb sinds ca. 1996 bij de artsen (huis-, tand-, vrouwenarts,…..) die over mijn ziektebeeld geen advies moeten geven, veel begrip en goede hulp gekregen b.v.:

-s’morgens als eerste patiente aan de beurt zijn,

- aaan het open raam kunnen zitten,

- niet lang hoeven te wachten,

- in een andere kamer mogen zitten, als er patienten met parfum in de wachtkamer zitten