Voorgeschiedenis:

Omdat mijn verhaal in vele opzichten typisch is voor een chemikalienvergiftiging met zijn uitwerkingen, zal ik deze hier kort vertellen.

Wij worden iedere dag in de media met informatie over millieuschade en katastrope van allerlei aard "gevoerd". Men kan meekijken naar de ellende van andere mensen, zien dode, gewonden, arme, vertwijfelde mensen. Wij kijken er gelaten na en zijn blij zelf niet de klos te zijn.

Ook ik zat eerst rustig en gemakkelijk op de bank, kreeg informatie en liet alles gelaten zoals het was. Hoe zou ik bij mijzelf en anderen iets kunnen veranderen?

Tijdens mijn werk heb ik mij met veel dingen bemoeid, maar om zo‘n principieel gebied te veranderen, was mij ook veel te moeilijk.Ook had ik het veel te druk met andere dingen en geen tijd, mij verder te hierin te verdiepen. Ik dacht er dus niet verder over na en liet mijn geweten ook met rust hiermee. Ik liet de verantwording bij de zogenaamde vaklui, gaf regelmatig geld aan millieugroepen en deed zover het grote beperkingen inhield "millieubewust".

Principieel denken en/of verandering van mijn leefwijze schoof ik voor mij uit.

Mijn houding heeft zich volkomen veranderd, nadat ik zelf ernstig ziek geworden ben en steeds meer tot de betroffene, beschadigde, zieke en simulerende mensen behoorde. Mijn ziekteproces bestreek een periode van 20 jaar. Eerst had ik allerlei gezondheidsklachten(zoals moeheid, heesheid, prikkelhoest, buik- spier- botpijnen, allerlei infecties enz). In de loop der jaren echter veranderde mijn lichaam in een soort heksenketel en er waren steed nieuwe verrassingen: afwisselend waren er nierkolieken, tennisarm, migraine, hoge koorts, ademnood, pijnaanvallen aan de onmogelijkste lichaamsdelen zonder verklaarbare oorzaak.s‘Morgens kon ik niet meer lopen, s‘middags blind, dan weer voor de afwisseling niet meer kunnen praten. Daarbij kwam ook nog dat mijn hersenen weigerden, mijn koncentratievermogen en denkvermogen waren geblokkeerd. Aan het eind viel ik van de ene aanval in de andere en mijn leven bestond alleen nog maar uit pijn, pijn, pijn. Ik probeerde op de een of andere manier de dag door te komen.

De artsen stonden voor een raadsel, ze konden geen organische beschadigingen diagnostiseren. Zoals het tegenwoordig normaal is, dachten velen, nadat ze aan het eind van hun latijn waren: het kan alleen maar een psychisch bepaald pijnsyndroom zijn. Maar ik wist met grote zekerheid: Dit klopt niet, wat de anderen zeggen, er moet een andere oorzaak zijn.

Mijn leerproces:

Ik had het geluk dat er 2 artsen mij hierin steunden, detective te spelen en mij er toe aanspoorden, mijn dagindeling, voeding, omgeving, pijn precies op papier te zetten. Een derde arts gaf mij de nieuwste informatie van amerikaanse onderzoekingen. En nu kwam het ongelooflijke aan het licht: doordat ik langzaam weer kon zien en ik langzaam de samenhang tussen bepaalde schadelijke stoffen en mijn klachten en pijn vaststelde, kon ik steeds meer schadelijke stoffen uit de weg gaan. Het gevoel dat mijn lichaam en geest gelijk hadden en mij hierop kon verlaten, werkte echt bevrijdend.

Mijn "Therapie":

Mijn therapievorm heet dus leren en vermijden. Als door een wonder voelde ik mij iedere dag beter. Nu voel ik mij als een uit de as herrezen phoenix, als een vrouw met een nieuw gekregen leven. Mijn lichaam reageert nog steeds op chemische belastingen, maar ik heb het grote geluk, dat ik deze belastingen intussen heel laag kan houden. Een zure appel is, dat ik mijn geliefde beroep aan de kopstok heb moeten hangen. Maar dit was nodig om te overleven. Ook nu nog moet ik mij veel ontzeggen, wat anderen onder "leven" verstaan. Maar ik vind dat mijn leven toch zinvol, plezierig, onderhoudend is, zij het op een ietwat ongewone wijze.

Belastering door de wijde omgeving:

Hoe meer ik wist, hoe meer ik door bepaalde ( verder van mij af staande ) personen, artsen, maatschappelijke groepen in een kwaad daglicht werd gesteld. Om hiermee klaar te komen, hield ik mij steeds meer bezig met de achtergronden hiervan en daarmee, wie een voordeel heeft, als men ons millieuzieken, ongeloofwaardigheid, paniekmakerij, angst, hypochondrie en /of dwangmatig, phobisch, fictief gedrag na te wijzen.

Reakties uit mijn eigen omgeving:

Ik ben mijn artsen, broer, vrienden en vriendinnen, erg dankbaar die mij, ondanks de hierboven beschreven laster en brandmerking niet in de steek lieten, die met mij geleerd hebben, en die intussen, hoewel zij zelf niet zo ziek zijn als ik, beginnen de konsekwenties uit het geleerde te trekken, die enerzijds hun en hun familie ten goede zullen komen en anderzijds mij voor een sociale isolatie behoeden.

Verdergaande overwegingen:

Na deze eigen ervaring bestaat er voor mij nu eerst de vraag:

Is men alleen leergierig, als er iemand in de eigen familiekring met dit probleem gekonfronteerd wordt of moet ik toch-ondanks alle ongeluksmeldingen- op z‘n minst proberen bij anderen aan de leergierigheid te appeleren?

Ik ben ervan overtuigd:

• Dat verantwoordelijksheidsgevoel, ethische en gevoelsmatig handelen nog te verbeteren zijn.
• Dat een deel van de mensheid zeker in staat is, bij zich zelf ten rade gaat en een deel van zijn denken en kunnen tot nu toe, beter te ontwikkelen tot een millieubewuster handelen.
• Dat het de grootste opvoedkundige taak van de volgende eeuw is, de mensen in de industriestaten van de noodzaak te overtuigen en een omkeringsproces, een paradigmaverandering, te beginnen. Dat nl. ook chemikalien in zogenaamde laagdosering op allerlei manieren ziek maken kunnen.

Waarschijnlijk zult u bij het lezen van deze pagina zeggen, die maakt zich alleen druk om algemene zaken en de duivel zit meestal in de staart. Dat weet ik ook. Toch vind ik het steeds weer nodig, zulke dingen onder woorden te brengen, zelfs door mijzelf hierdoor voor gek te zetten en geen schroom te hebben mij aan kritiek bloot te stellen.

Ik zou blij zijn, als degene die kritiek op mij hebben gelijk zouden hebben, dat alles helemaal niet zo erg is, dat onze wetenschap, onze regering en politiek, onze artsen dit allemaal al in hun greep zouden krijgen, dat ook onze kleinkinderen een vergaand, intakt milieu zullen vinden en de kans hebben de nog komende problemen op te lossen. Maar zolang mijn eigen lichaam mij nog iedere dag duidelijk maakt, dat er van alles niet in orde is, zolang ik b.v. geen supermarkt, restaurant, manifestaties bezoeken kan, zonder meteen of enige tijd later ernstige pijn en klachten krijg, weet ik, dat de chemische belasting ,veroorzaakt door synergische effekten, ons nu al ziek maken en dat er niet veel fantasie mogelijk is, om te erkennen, dat men steeds ernstigere gezondheidsproblemen zullen krijgen.

Eerst is het noodzakelijk, dat wij het probleem überhaupt herkennen. Daarna is het pas mogelijk oplossingen te bedenken. Zullen onze lichtgelovigheid, manipuleerbaarheid, konsumptie-mentaliteit, angsten, verdringingsmechanisme eraan hinderen, dat kennis over de werkelijke grootte van de reeds veroorzaakte en de nog te krijgen gezondheidsschaden te erkennen? Het is niet eenvoudig, de waarheid in de ogen te kijken, de zwarte Piet niet steeds door te geven en te beginnen, verantwoordelijkheidsbewust op te treden.

Toch: juist omdat ik iedere ervaar, dat lucht, eten en drinken zonder schadelijke stoffen, de pijn en klachten enorm kunnen verminderen, hoop ik, dat de komende problemen ook op te lossen zullen zijn en dat er steeds meer mensen zullen zijn – zonder zelf het slachtoffer van een milieuziekte te zijn- met hun kennis, kreativiteit, moed, protesten, doen en laten zich voor een gezonder milieu in te zetten.

Ingrid Scherrmann

contact: Scherrmann@safer-world.org